Bölüm
Harvard Üniversitesi’ndeki Human Flourishing Program (İnsani Gelişim Programı) bir süredir, ebeveynlik uygulamaları ve bu uygulamaların çocukların büyüme ve yetişme sürecini nasıl etkilediği ile ilgili çalışmalar yürütüyor.
Ruh sağlıklarını korumanın basit bir yolunu arayan anne-babalar! Çareyi, çocuklarınızın uyku saatlerini ayarlamakta bulabilirsiniz. Çünkü yeni bir araştırmaya göre erken uykuya dalan çocuklar daha sağlıklı oldukları gibi annelerinin zihinsel sağlıkları da daha iyi oluyor.
“Çocuğumun yatağını ne zaman ayırmalıyım?” sorusunun cevabı yaşadığınız coğrafyanın, kültürün sosyo-ekonomik yapısına göre değişir. Bütün kabilenin yan yana yattığı ilkel bir sosyal yapıda yatak ayırmaktan bahsetmenin bir anlamı olmayacaktır. Bu yazıyı yazmak için Amerika’daki uzmanların neler söylediklerini araştırdım. Öncelikle konunun adı dahi farklı; yatak ayırmaktan daha çok uykuya geçmeye yardımcı olmayı (Co-sleeping) durdurmaktan bahsediliyor. Uyku yardımını durdurmak için yapılan öneriler, daha çok 09-12 ay aralığına vurgu yapıyor.
Başta Rotterdam olmak üzere şehirlerinin çoğunun bombalanıp yağmalandığı Hollanda’da, ekonomik sıkıntılar ve yokluklar halen devam etse de İkinci Dünya
4 yaşındaki çocuğunuzun bir sanat dehası olabileceğini mi düşünüyorsunuz? Erken dönem çizim yeteneği, çocuğunuzun bir sonraki Picasso olacağı anlamına gelmese
Çocuklarla, ebeveynlerle ve öğretmenlerle 10 yıllık bir çalışma deneyimi olan bir duyu bütünleme terapistiyim ve çocuklarımızın pek çok yönden giderek
Dünyadaki kahvaltı sofralarından seçeneklerin yer aldığı en geniş büfeyi görüntülemek üzere yola çıkan fotoğrafçı Hannah Whitaker, toplam 7 ülkedeki pek çok aileyi ziyaret ederek günün ilk öğünü için sofraya oturan evin en küçük bireylerini ve onlara sunulan yiyecekleri fotoğrafladı.
Küçük çocukları olan anneler bana sık sık, harika ergenler yetiştirmenin sırlarını sorarlar.
Hala hatırlarım, dokuz- on yaşlarındayken babamın açık öğretim kitaplarının ve klasik eserlerin içinde olduğu üç ya da dört kolili bir kitaplığımız vardı. Onlara her zaman dokunmaya cesaret edemezdim. Ne zaman ki büyüdüm –neye göreyse artık- o zaman o kitaplara dokunmama ve okumama izin verildi. Hepsini okumadım ama yine de onlarla birlikte büyümek güzeldi. Taşındığımız iki eve bizimle birlikte geldiler. Yoksulluktan mı ya da bilgisizlikten mi nedir bilinmez ama son evimizde bir kitaplığımız oldu da kitapları diziverdik raflara…
İnsanlar bugünlerde insanlık için endişe içinde. Sebebi, dünyanın her yerini saran terör saldırıları olabilir. Amerika’daki başkanlık seçimleri sırasında yapılan kampanyaların tarzı olabilir. Sebep, pek çoğumuzun, insanların sürekli kaldıkları korkunç şeyler karşısında empati hissetmekten yorgun düşmemiz olabilir. Belki de şimdiki üniversite öğrencilerinin geçmiş kuşaklara göre daha narsistik olduğunu ve daha az empati kurduğunu gösteren veriler yüzünden endişeleniyoruzdur.
