Empatiyle Öğrenmek Taze Bir Nefestir

0
1495

Okullar öğrencilerin eğitimsel ihtiyaçları kadar duygusal ihtiyaçlarını da karşılamalıdır.

“Sadece nefes al”.

Bu cümle, Francis Street Christian Brothers Okulu’nda günde üç kere çalan Tibetçe zile eşlik ediyor. Bu anlarda, çocuklar ve öğretmenler ellerini karınlarının üzerine koyuyor ve derin derin nefes alıp veriyor. Bu eylem, her öğrencinin ‘an’da kalmasına, kendi vücudu üzerine düşünmesine, neler hissettiğini değerlendirmesine ve bunu nasıl en iyi şekilde gösterebileceğine dair bir hatırlatma görevi görüyor. Farkındalık çalışmalarıyla ve çeşitli girişimler sonucu elde edilen bu strateji, okuldaki empati bazlı programın bir parçası olarak hayata geçti.

Ashoka Farkyaratan Okullar Ağı’ndan Francis Street CBS okulu, Liberties-Dublin’de bulunan tamamı erkek öğrenciden oluşan bir ilkokul. 1818’de kurulan okul, ‘Büyük Kıtlık Dönemi’nde aşevi olarak hizmet etmiş ve sonrasında çoğu 19. yüzyıl Avrupası’nın en kötü yerleşim bölgelerinden gelenler olmak üzere, yılda 500 öğrenciyi eğitmeye devam etmiş. Bugün okulumuzdaki öğrenciler; Coombe, Pimlico, Meath Caddesi ve Thomas Caddesi’nden geliyor ve onlara öz saygı, karşılıklı anlaşma ve pozitif ilişkiler üzerine kurulu bir eğitim sunuyoruz.

2006 yılında okul müdürlüğü görevine başladığım zaman, çocukların davranışları hakkında hep aynı şeyleri duydum. Veliler, öğretmenler ve çocuklar, sık sık stres, kaygı ve akıl sağlığı konularında konuşuyorlardı ki ben de bu sosyal ve duygusal ihtiyaçlar karşılanmadığında gerçek bir öğrenmenin olmayacağını anladım.

Sanat terapisi, çocukların duygusal sıkıntılarına yardımcı olabilmek için uyguladığımız ilk girişimdi. Çocukların hislerini yönetebilme araçlarını artırmak amacıyla, bu girişimlere bilişsel davranış terapisi ve zindelik-sağlık programı ekledik. Okuldaki her çocuk, mutlaka yoga ve yogalates (yoga ve pilates karışımı) yapar.

Her personel toplantısında motivasyonu nasıl sürdürebileceğimizi konuşuruz. Öğretmenlerimiz, öğrenmenin çocukların neleri bildiklerine ve nelerle ilgilendiklerine dayalı olması gerektiğine inanıyorlar. Davranış, iyileştirici bir yolla yönetilir.

Bir anlaşmazlık durumunda çocukların kendilerine şu soruları sormaları istenir; Ne oldu? O anda neler düşündün ya da hissettin? Bundan kimler etkilendi? Devam edebilmen için neler gerekli? Hasarın tamir edilmesi için şu anda ne olması gerekli? Önceden belirlenmiş “barış kulübü” üyesi arabulucu öğrenciler oyun zamanlarında ceplerinde soru kağıtları taşır ve bir durum olduğunda yetişkin biri yerine onlara danışılır.

Çemberler, okulumuzda sık kullanılan içeriklerden biridir: barış çemberleri, çatışma çözüm çemberleri, çember zamanı. Derslerde çember şeklinde oturma düzeni uygulanıyor ve tüm okul günü boyunca böyle devam ediyor. Çemberde herkes eşittir ve herkes kendini eşit derecede önemli hisseder.

image

Empati bazlı metodolojilerin, kendini anlama ve öğrenme koşullarını yarattığına ve bu yaklaşımın da sağlıklı toplumlar oluşturduğuna inanıyoruz.

Günlük olarak okulda olup bitenlerin içinde olmak, öğrenci ve öğretmenlerle konuşmak çok hoşuma gidiyor. Birkaç hafta önce, bir öğrenciyle konuşuruken harika birşey keşfettim: Francis Street CBS okulundaki her bir öğrenci satranç oynayabilir ve çoğu çocuk satrancı oyun zamanında ve kendi inisiyatiflerinde olan “altın zaman”da oynuyor. Bir öğretmenin bundan yedi yıl önce matematik sınıflarındaki konsantrasyonu artırma amacıyla satranç öğretmeye başladığını biliyorum. Ancak bu oyunun çocukların içine bu kadar işlediğinin farkında değildim.

Temel olarak satranç, çocukların problem çözme, eleştirel düşünme ve iletişim becerilerini geliştirmelerine yardımcı olur. Ayrıca satranç onları düşünmeye ve doğru seçimler yapmaya da sevk eder. Bu da onları kendi eylemlerinin sorumluluğunu almaya özendirirken onlara ileriyi planlayabilme yetisi de kazandırır. Empati bazlı metodolojinin ayrılmaz birer parçası olan tüm bu değerler öğretmenler tarafından sunulur.

Empati bazlı eğitim programının yıllardır okulumuzda uygulanmasıyla birlikte son zamanlarda bu çalışmanın uluslararası tanınırlığı da gündeme geldi. 2014 yılında Francis Street CBS okulu, İrlanda’da sadece beş tane okulun sahip olduğu, bir Ashoka “farkyaratan” okulu olarak seçildi. Avrupa, Afrika ve Amerika’dan 200’ün üzerindeki okulla birlikte, Ashoka okulları, empatiyi, yaratıcılığı, takım çalışmasını ve liderlik yetilerini öğrencilerine aktarma sorumluluğunu paylaşan bir küresel eşdüzey enstitüler ağı oluşturmuştur.

Sürekli gelişen bu ağ, okullara program konusunda ve daha ötesinde onların yenilikçi bir eğitim sistemini ön plana çıkarmalarını sağlayacak araç ve fikirleri paylaşma konusunda ilham vermeyi hedefler.

İngiltere, Fransa, Türkiye, İspanya, İsveç ve Almanya’dan okul müdürlerini biraraya getiren Ashoka Avrupa zirvesinden henüz döndüm. Benzer fikirlere sahip eğitimcilerle fikirleri ve içgörüleri paylaşmak, empatiyi öğretme sorumluluğunun tamamen küresel bir iş olduğu konusunda beni ikna etti ve öğrencilerimizin geleceği konusunda umut dolu ve aydınlanmış hissetmemi sağladı.

Yazar Fiona Collins Dublin’deki Francis Street CBS ilkokulunun müdürüdür.

Çeviri: Ayşegül Kibaroğlu
Düzeltme: Esra Karaoğullarından & Betül Özyılmaz

Kaynak: http://turkey.ashoka.org/

CEVAP VER

Please enter your comment!
Please enter your name here